In en rondom het recreatiegebied Borgerswold in Veendam is de laatste weken een potloodventer actief. De man laat aan willekeurige voorbijgangers zijn geslachtsdeel zien. Meld RTV Noord
Meerdere meldingen
De politie kreeg meerdere meldingen binnen van de activiteiten van de man. Tot dusver heeft de politie hem nog niet kunnen oppakken. 'We vragen mensen om bij ons melding te doen als ze met de man geconfronteerd worden', vertelt woordvoerder Anthony Hogeveen aan RTV Noord
Geen signalement
Er is geen signalement van de potloodventer bekend. Eerder dit jaar zou hij ook al actief zijn geweest in de Parkstad.
De jonge wijk Woellust, gelegen op het voormalige Duintjer-terrein in Veendam, organiseert voor 15 juli een run door de buurt.
De Woellustrun is een jaarlijks terugkerend evenement, waar ook steeds meer mensen van buiten de wijk aan meedoen. Dit jaar viert de run z’n eerste lustrum. “We besteden hier geen extra aandacht aan, maar vinden het natuurlijk wel heel leuk dat er elk jaar weer zoveel animo voor is,” aldus organisatoren Wim Meems, Wouter Bustin en Roeland Weijs. “Het is een run voor het hele gezin, met aparte wedstrijden voor kinderen en meer ervaren hardlopers.
Deelname aan de jeugdloop (500 meter voor kinderen tot 10 jaar, 1000 meter voor jeugd tot 12 jaar) kost € 2,50. Wie meedoet aan de 2,5, 5 of 7,5 kilometer betaalt € 5,00. De opbrengst van de Woellustrun gaat naar het Beheerteam Woellust en wordt besteed aan activiteiten in de wijk. Alle deelnemers krijgen een herinnering en de sponsoren hebben mooie prijzen beschikbaar gesteld voor de winnaars.” Schrijf je snel online in en verzeker je van een startplek voor de leukste en gezelligste run van Veendam.
Inschrijven op de dag zelf kan ook, mits er nog startplekken zijn, maar kost dan € 1,- extra.
Wegens succes is zondag weer een Turkse Braderie gehouden. Naast een kleine markt met allerlei artikelen en speelgoed was er ruimschoots de gelegenheid om de lekkere trek te stillen. Met twintig personen was men druk in de weer geweest met het bereiden van lekkere Turkse hapjes. Alleen de voorbereiding al had veel tijd in beslag genomen. In de week ervoor was het benodigde deeg klaar gemaakt.
Voor het gerecht Su böregi wordt het deeg in laagjes elk apart in kokend water gegaard. Vervolgens wordt het in laagjes op elkaar in de oven gedaan met Imet fetakaas of rundergehakt.
Aşure is een soep volgens een recept dat al duizenden jaren oud is. Volgens overlevering waren Noach en zijn metgezellen na zes moeilijke dagen bijna door hun voedselvoorraad heen. Van het resterende voedsel en drinken werd een gerecht gemaakt dat Aşure werd genoemd. Met nootjes, bonen, rozijnen, kikkererwten, gedroogde vijgen en abrikozen, granaatappel en een snufje kaneel. Een veelheid aan ingrediënten, maar Noach had het schip immers goed beladen.
Lamacun, de Turkse pizza, is inmiddels erg bekend geworden. Maar er viel nog aardig wat te ontdekken. Sütlaç Tarifi is een rijstpapje met yoghurt en knoflook. Içli köfte zijn tarwemeel bolletjes gevuld met gekruid rundergehakt. Heel bijzonder waren de gekookte wijndruivenbladeren, om rijst en gehakt heen gerold met specerijen. Het wordt gekookt in water met een beetje tomatenpuree en is verrassend lekker.
Door twintig personen werden de bezoekers van lekkernijen voorzien op de Turkse braderie (Kermet). De dames achter de lange kraam zijn allen gespecialiseerd in alle soorten Turkse gerechten. Het deeg werd op de achtergrond gemaakt. Het was heel leuk dat bezoekers het bereiden kon zien.
Tijdens de braderie zaten verschillende culturen bij elkaar aan tafel. “Het is leuk dat de Nederlandse en de Turkse cultuur zich een beetje mengt. En dat we samen aan tafel kunnen zitten om lekker te eten”, vertelde een van de dames. “En dat wij in dialoog blijven. Er gebeurt zoveel de laatste tijd in de media. We willen laten zien dat wij niet zulke mensen zijn. We staan open en we willen mensen beter leren kennen”.
Er was ook te smullen van een zelfgemaakte chocolade Raffaello taart met als topping MonChou roomkaas. Rondom gegarneerd met Ferrero Rocher bolletjes. Het was nog maar de tweede en als test in de kraam gezet. De test was zo goed geslaagd dat het binnen de korstte keren op was.
Op zaterdag 8 juli vond de vierde editie plaats van de Sightseeing Run Veendam 'Broez'n deur andermans Hoez'n plaats. Figuurlijk gezegd, door huizen, bezienswaardigheden en andere gebouwen heen. Net als vorig jaar konden de deelnemers/sters weer kiezen uit 2 afstanden. De 5 en de 10 kilometer. Meelopen met een team kon natuurlijk ook, een team mag uit maximaal 10 deelnemers/sters bestaan. En alle teamleden moeten dezelfde afstand afleggen. Dat was dus even het officiele gedeelte en nu gaan we naar de 'helden' van vandaag.
Zwetend en ploeterend kwamen ze de dag door. Ook het entertainment was aanwezig op deze sportdag. Krzyzstof Groen trad op in het gebouw van watersdhap Hunze en Aa.
Deze loop loopt 'dwars door huizen heen', bezienswaardigheden en andere gebouwen heen. Voordat de hardlopers op het Raadhuisplein waren aangekomen moesten ze door een aantal obstakels zoals scholen, de Noorderpoort, UBBO Emmius en basisschool in de Manne. Vervolgens zetten Avebe, De Veenpoort, zwembad Tropiqa haar deuren open. En ze eindigden op het Raadhuisplein. Daar kregen ze een unieke Sightseeing Run medaille.
Voor het gemeentehuis van Veendam voerden de dames van Qxygym een fantastische show op. Ook in de Jonkerloods was de amusementswaarde hoog. Alhoewel daar weinig publiek was deden de dames van Oxyigym hun uiterste best en haalden het 'onderste uit de kan'. Vooral de mannelijke sporters keken met 'grote' ogen naar de dansende vrouwen. Wat ook niet onvermeld mag bijven was het team van de EHBO uit Wildervank. Deze mensen verdienen een extra pluim, want als de nood het hoogst is, zijn zij de reddende 'engel'. Verder was de politiek ook present. GemeenteBelangen zette hun beste 'beentje' voort.
Maar het was niet alleen rennen wat 'de klok' sloeg. Ook trapje op en trapje af kwam aan de orde. Deze hindernissen moesten ze doorstaan bij werkvoorzieningsschap Wedeka Veendam. Eerst gingen de atleten omhoog en kwamen aan bij de meubelafdeling. Vervolgens renden ze door de kantine en daarna weer naar beneden.
Nat van zweet kwamen ze weer uit op de bagane grond, wat hun leidde naar de receptie en vervolgens zagen ze de buitenlucht weer. De leiding van Wedeka was opgelucht, want de sporters hebben zich keurig aan de regels gehouden en niks van al het glaswerk viel aan diggelen.
Vervolgens gingen de langeafstandslopers/sters door de Jonkerloods, vervolgens langs de OV-bureau van Wedeka. Maar aan het eind van de loods was er weer enige beleving te zien. Vrolijk dansend en zwierend stalen de danseressen van Muziek-, dans- en theaterschool Veendam de show. Daarna vervolgde ik mijn weg en kwam uit bij de Wildervanker brouwerij.
Ze boden mij ook nog een biertje aan, maar dat moest ik helaas wel weigeren omdat ik aan het werk was. Daarna kwam ik bij de dames van de Turfcentrale, het voormalige elektriciteitscentrale. En dat was ook direct het eindpunt van mijn fietstocht door Veendam.
Door Henk Drenth op zaterdag, 8 juli, 2017 - 15:14
Woonzorgcentrum St. Franciscus heeft markante bewoners. Op 23 mei hebben we u kunnen laten genieten van de herinneringen van zuster Adriana als verloskundige tijdens een verhalencafé. Mevrouw Tine Boer-Ensing woont sinds 3 jaar in St. Franciscus. Haar man was dokter Jan Jacob Boer, huisarts in Onstwedde en Alteveer. En latere directeur van het Refaja ziekenhuis. Waar ook mevrouw Boer als verpleegkundige heeft gewerkt.
Voor deze periode werkte ze als verpleegkundige in het Academisch ziekenhuis te Groningen, en later in het Vancouver General Hospital in Canada.
Op haar leeftijd van 92 jaar is ze lichamelijk en geestelijk nog goed bij. Vorig jaar reisde ze nog alleen met het vliegtuig naar Vancouver, waar haar broer woont. Eigenlijk heeft ze geen begeleiding nodig. Meerdere keren heeft ze de reis gemaakt en weet hoe er te komen. Het is 8 uur vliegen naar Vancouver. De vliegreis vindt ze wel wat saai. “Je zit zo hoog dat je niks ziet. Maar een dutje kan ook als je daar zin in hebt”.
Mevrouw Boer is op het eiland Java geboren. Het gezin heeft in de stad Magelang gewoond op Midden-Java. Haar vader was onderwijzer.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft ze 3 jaar in een jappenkamp gezeten. Zij werkte daar in een ziekenzaaltje. Het was afzien. “Je kreeg te weinig te eten en je zat gevangen. Er moest gewerkt worden en je moest voor jezelf zorgen. Maar de maaltijden waren schaars en af en toe was er honger”, verteld ze. Zij verbleef samen met haar moeder in een barak. Drie broers waren elders in een barak ondergebracht in het kamp. Haar oudste broer was naar heel ergens anders op Java heen gestuurd. Haar vader zat ergens op Sumatra, maar ze wisten niet waar. Gelukkig werd na de capitulatie het gezin weer herenigd. Na de oorlog werden ze wel goed door de Japanners verzorgd, hoewel gedwongen. De Javaanse bevolking had hun spontaan allerlei eten gebracht.
Na de oorlog is mevrouw Tine Boer op haar 21ste naar Nederland gekomen. Aan de kou en de winters is ze eigenlijk nooit echt gewend geraakt. Ze heeft er eigenlijk een hekel aan en het is haar ook niet gauw te warm. In Indonesië is ze 2 keer terug geweest. Samen met haar broer en 1 keer alleen.
In Huize St. Franciscus bevalt het haar prima. Het is een goed huis.
